20.09.2009
DOST
34, Tallinn, Estonija


“…Gözlərindən gələn yaş bəzilərini sevindirir, digərləri onu qardaşı kimi bağrına basıb sakitləşdirməyə çalışırdılar. Düşüncələri onu harasa aparırdı. Bu məkan yalnız özünə məlum idi. Axı zavallı kiminlə bölüşə bilərdi, kimə deyə bilərdi ki, o....

Utancı kədərinə qarışmışdı… Başına gələn hadisələr ağlını qarışdırırdı. Hərdən tək qalanda elə bilirdi ki, ağlını itirməyə başlayır.

Dörd gün evdən bayıra çıxmadı, qapını döyənləri elə bil ki, eşitmirdi. “Əlac nədir? Nə edim, kimdən kömək istəyim?” Ağlından yalnız bu ağlasığmaz fikirlər keçirdi. Bilirəm, sən də deyəcəksən ki, nəyə görə “ağlasığmaz” fikirlər?… Həyatında ən yaxınlarını itirmiş, ətrafındakı ətürpərdici görüntü, canına hopmuş bəla 14 yaşlı Qoşqarı yalnız bu hala sala bilərdi. Bu əlacsız cavanmı deyim, uşaqmı deyim bilmirəm, sakitliyi içini sökən oğlana yalnız təəssüf edə bilirəm, başqa heç nə……..təəssüf!

Kaş o günlər qayıdardı, dostunun o möhtəşəm evində əyləndikləri anlar yenə də təkrarlanardı. Yorulanda isə dadından ləzzət ala-ala yedikləri cemli, qozlu buterbrodların dadı hələ də ağzından getməmişdi. Bəlkə də elə həmin buterbrodları yemək üçün gedərdi dostu gilə. Axı anası heç vaxt ona bu sevinci bəxş edə bilmirdi. Çətinlik içində yaşanılan həyatda Tanrı onlara kasıblığı da daddırmışdı. Bu çətinliyin içindən bir də qanlarını su kimi axıdan düşmənlər çıxdı... Bir ildən artıqdır ki, bu torpaqlarda minlərlə insan həlak oldu, yüzlərlə ev dağıdıldı, onlarla kənd, qəsəbə viran qaldı... Bəs müharibənin görünməyən gələcəyi? Budanmış təbiət? Axı güllədən deşilmiş hər yaraya görə heç kim cavab verməyəcək. Bir nəfər də olsun oğlunu itirmiş ananın qəlbinə sancılmış gülləni çıxarmayacaq...

Nə etməli? Beləcə oturub talenin verdiyi ilə razılaşmalımı? Yoxsa haray çəkib hamıdan kömək istəməlimi? Dünənə qədər ata qayğısı, ana sığalı üstündən əskik olmayan Qoşqar nə bilərdi ki, gün gələcək və o, bax beləcə tək tənha qalacaq? Yenicə həyata atılan bu cavan bircə günün içində bu qədərmi qocalacaqdı?

“...Yox, yox, əsla, mən oturub son nəfəsimin həsrətini çəkməyəcəm! Bir təhər sakitləşməliyəm... Bəlkə də hər şey mənə olduğundan daha çətin gəlir? Yaxşısı budur gedim Xaqanla danışım...”, deyə düşündü və nəhayətdə başına gələnlər onu dostunun görüşünə getməyə vadar etdi. Halsız baxışlar və ağır addımlarla evdən çıxanda elə bildi ki, hamı ona baxır, hamı onu barmaqla göstərir. “Ah, nə qədər də mənə çətindir…”,dedi və başını qaldırıb gözqamaşdırıcı Günəş şüalarına baxdı. Nədənsə bu seyrdən sonra üzündə xoş bir ifadə yarandı. Sanki həyatının növbəti səhərinə sevinirdi, sanki Günəş işığı ona yeni güc gətirirdi və məktəbdən evə gələn uşaqlar kimi sevincli halda sürətlə addımlamağa başladı.

* * *

Budur, boz, üzərində at nalı sallanmış qapı… Deyilənə görə bu torpaqlarda nal uğur əlamətidir. Var-dövlət, sevinc gətirər evə. Düz 17 ildir ki, bu əyri at ayaqqabısı qapının kandarından asılıb qalıb. Qapıdan solda və sağda geniş pəncərələr var. Pəncərə deyəndə ki, yerdə qalan yalnız taxta çərçivə və şüşə əvəzinə istifadə olunmuş dəftər vərəqləri gözə dəyirdi. Bir vaxtlar “Mayor” ləqəbi ilə tanınan Xaqanın atası bu evi oğluna hədiyyə tikdirmişdi...

Qoşqar qapını döyən kimi qapı açıldı.

- Buyur, keç içəri oğlum. Allah valideynlərinə də rəhmət eləsin. Neçə gündür haralardasan? Xaqana deyirəm get gör dostunu, bəlkə başına nə isə gəlib...

Qoşqarın indi bu suallara cavab verəsi halı yox idi. Xaqanın anası danışa-danışa o da içəri keçdi. İndi artıq onun yalnız bir fikri var idi: Xaqanı görmək, ona olanların açıq və görünməyən tərəflərini danışmaq, uşaqlıq dostundan kömək istəmək, əlacsızlıq onu sıxıb boğmaqdansa kiminləsə paylaşmaq...

- Xaqan, olar gəlim?

- Sənsən, Qoşqar? Gəl içəri. Sənə hər şey olar, o nə sualdır? Min dəfə demişəm məndən belə şeyləri soruşma. Yaxşı de görüm, nə var, nə yox? Haralarda batmısan?

- Evdə idim. Neçə gündür heç yana getmək istəmirdim, nə bilim e, dedim yəqin hamı məndən danışır, axı mən heç özüm də axıracan bilmirəm nə olub mənə. Atam axır vaxtlar deyirdi ki, “Qoşqar, hər adamla oturub durma! Küçədə bacada xuliqanlar doludur, qoşulma onlara”, saçımı da həmişə özü vurardı ki.....

- A bala, dayan, heç nə başa düşmürəm, nədən danışırsan? Nə xuliqan? Nə saç vurdurmaq? Nə olub ki?

- “... nə bilim e, xəstəxanada tibb bacısı......uşaqlar dedilər ki, mən öləcəyəm bu yaxınlarda”, dedi və Qoşqar hönkürtü ilə ağlamağa başladı...

- Nə olar, Qoşqar, mənə hər şeyi de, ağlama, dayan, yalvarıram!

Xaqan onu qucaqladı, nə edəcəyini bilmədi və sadəcə susdu. Bəlkə də düşündü ki, belədə dostu daha tez sakitləşər. Ondan sonra təmkinlə danışarlar.

Bir xeyli sükutdan sonra:

- Mən QİÇS-əm Xaqan, mən öləcəyəm, heç nəyə ümid yoxdur... Axı mənim günahım nə idi? Neçə gündür özümə gələ bilmirəm, dilə gətirmək o qədər çətindir ki... Başımıza gəlməyən qalmadı, 13 gündür ki, topa-tüfəngə tutublar bizi, atamı, anamı itirdim, kimsəsiz qaldım... Mən necə dözüm bu hala?! Kim cavab verəcək bunlara? Kim mənə valideynlərimi qaytaracaq? Axı insanlar niyə belədir? Allah niyə cəzasını vermir bu alçaqların? O qədər cavabsız qalan suallar var ki, heç kimin heç vecinə də deyil... Biri öz kefində, o biri əlsiz-ayaqsız gizlənməyə deşik axtarır... İndi artıq heç kimə lazım deyiləm. Mənim bu yarı canım kimə lazım olar axı...?! Heç kimə, heç nəyə yaramıram... Bircə sənə inanıram... İnanıram ki, sən son nəfəsimə kimi yanımda olacaqsan... Mənim bir ömürlük dostum olacaqsan... Öləndə də orada hamıya deyəcəyəm ki, Xaqan elə əsl xaqandır... O mənim əsl dostumdur!..., - dedi və arxasına dönüb gözlərinə və qulaqlarına inanmadı.

- Rədd ol burdan, bizə toxunma, sən murdarsan! Cəhənnəmə olsun sənin xəstəliyin, sənin hər şeyin! Gəlmisən bizi də xəstə edəsən? Tez burdan get, tez!

Bəlkə də həyatında gözləmədiyi dörd cümləni eşitdi Qoşqar. Bu günə qədər onu bu qədər sındırmamışdılar, bu ucsuz bucaqsız dünyada heç kim onu belə tək buraxmamışdı. İndi o başa düşməyə başlayırdı həyatı, elə indicə Qoşqar – o möhtəşəm dağ yıxıldı, toz olub ələndi, hərənin ayağında azacıq toz oldu, hamı da onu silib atdı... Bəlkə də kimsə bu dağın döşünə gül-çiçək düzəcəkdi, gələn-gedən də baxıb həzz alacaqdı... Yox, artıq nə gül var, nə də gəlib baxan... Bir gecədə ümidlər puç olan kimi, Qoşqar da bir anda şaxta vurmuş qönçə kimi soldu...

“Mən inanmışdım ki, sən mənim dostumsan!”... bu ondan eşidilən son sözlər oldu...

Heç kim bir daha onu görmədi, bəlkə də görmək istəmədi... Deyilənə görə yoxa çıxandan 4 ay sonra onu çalanın içində ölü vəziyyətdə tapıblar, elə oradaca dəfn ediblər. Və deyilənə görə onun sol qolunun üstündə əlindəki şüşə ilə kəsib dağıtdığı yaradan qanaxma nəticəsində ölübmüş.

Qoşqarın nəyə görə özünü kəsməsi, özü də ki məhz qolunun üstünü bu vəziyyətə salması hamıya qaranlıq qaldı. Bunu yalnız Xaqan bilirdi, hər zaman – yayda da, qışda da uzunqol köynək geyinən Xaqan...

Təqribən 7-8 ay bundan əvvəl ikisi bir yerdə qollarına iki gəncin taleyini sındıran bir iynə ilə onlara ən əziz olan eyni sözü döydürmüşdü... “DOST”...”

Müəllif: Rəşad Əli oğlu / 2008

 
Şərhlər
STS 10.01.2011

dogurdan maralidir

Murad111 15.09.2010

dost :-)

DJVaska 23.09.2009

aydaaaaaaaaa ne coxduu =-O

kopyaladım metn senedlerine ordan oxuyaramm :-)

Emin 23.09.2009

dost dost dediyin nedir ki gulum:)) maraqlidi

Elvin-azi 20.09.2009

Həqiqi dostların bilək qiymətin,
Onlar mirvari tək tapılır çətin.
İnsan hər adama dostluq əli uzatmamalıdır ki, qısa bir müddətdə zərbə görsün. Amma necə də azdır vəfalı dostlar! Onlar mirvari tək azdır və çətin əldə olunur.

Gündəliklər
Blogs are being updated every 5 minutes